Castlevania Chronicles

Castlevania Chronicles: de remake die twintig jaar te laat kwam en behoorlijk venijnig was.

Konami had een Japans spel op de plank liggen voor een console die niemand buiten Japan kende, de Sharp X68000, en besloot in 2001 dat de wereld er klaar voor was om het te ontdekken. Zo ontstond Castlevania Chronicles: een remake van een remake van de originele Castlevania, uitgebracht op een moment dat de PlayStation 2 al een tijdje op de markt was en de rest van de wereld op zoek was naar nieuwe dingen, niet naar een opgepoetste versie van een spel uit 1986.

Je kruipt opnieuw in de huid van Simon Belmont, die voor de zoveelste keer in zijn carrière monsters in Dracula’s kasteel te lijf gaat. Het is Simons vierde gevecht tegen de graaf, en je begint je inmiddels af te vragen of de man geen probleem heeft met het indelen van zijn vrije tijd.

De game biedt een Original-modus, bijna een exacte kopie van de Japanse versie, en een Remastered-modus, met opnieuw ontworpen sprites, zonder de klassieke knockback en een remix van de soundtrack. Het is het verschil tussen koffie zonder melk of met een beetje melk bestellen: het blijft dezelfde bittere koffie, maar de ene prikt minder in de keel.

De moeilijkheidsgraad van Castlevania Chronicles

Hier wordt het spel pas echt serieus. Verschillende recensies uit die tijd spreken van een frustrerende moeilijkheidsgraad, vooral in de laatste levels, van het soort dat je elke keer dat een kandelaar je zonder waarschuwing omvergooit, aan het twijfelen brengt over je levenskeuzes. Een recensent zegt ronduit dat Chronicles geen goed spel is, noch als Castlevania, noch als iets anders, terwijl anderen het een schandalig ondergewaardeerd deel van de reeks noemen. De consensus is, kort gezegd, dat niemand het hierover eens is, wat al veel zegt over een spel dat juist bedoeld is om je te laten lijden.